Speurtocht
door Kimberly Krul

Ik voel me een klein beetje een creepy stalker wanneer ik vanachter een boom naar de bushalte bij de Stadsschouwburg sta te kijken. Mensen kijken me ook een beetje vreemd aan. Maar ja, ik probeer de reacties van de mensen te peilen. Waarop? Op de posters van Tim Etchells.

Ik moest even zoeken om ze te vinden. Toen ik uiteindelijk Geert Wilders Peroxide Solutions zag staan op een spierwitte poster, wist ik dat ik er één te pakken had. Ik gniffelde. Van kop tot voetnoot vertelt de poster me eigenlijk niets. En toch ook veel. De volgende net zo. Fictieve theatervoorstellingen, producten en concerten worden verkondigd op de posters. De één nog krankzinniger dan de ander. Maar je blijft toch even staan. Welke namen worden er nou precies genoemd? En wat gaat er nou eigenlijk gebeuren?

Doordat ik blijf staan om de poster te lezen, blijft er vervolgens een ander meisje ook staan. Samen lezen we de poster. Ze fronst, schudt haar hoofd, kijkt me aan, haalt haar schouders op en loopt weer verder. Ik kan me best voorstellen dat de gedachte achter de provocerende, wrange en vaak satirische teksten niet te vatten is voor iemand die niet op de hoogte is van SPRING. Ik realiseer me dat ik geen oprechte reacties ga zien, als ik voorbijgangers uitlok om naast me te komen staan. Dus ga ik op gepaste afstand achter een boom (en een standbeeld, en een fontein, en aan de andere kant van de straat, et cetera) staan, om te zien of iemand uit zichzelf de posters bekijkt. Tientallen mensen lopen, fietsen en rennen voorbij, zonder de posters ook maar één blik waardig te gunnen. Dan is er een meisje. Ik zie haar kijken. Ze kan het niet goed lezen en loopt er naar toe. Ik let goed op, wat zal ze doen? Zal ze lachen? Boos worden? Of net als het andere meisje haar schouders ophalen en verder lopen? Nee. Uit haar linnen tasje om haar schouder haalt ze het SPRING programmaboekje. Ze slaat het open, leest, kijkt op, knikt en kijkt om zich heen. “Oh, leuk!” Denk ik bij mezelf, “zij gaat de speurtocht doen!” Want dat is het wel een beetje: een speurtocht. Op zoek naar opvallende posters, omdat ze niet opvallen. Dat is ook wat Etchells van ons vraagt, om een keer niet voorbij alle reclame posters te lopen, maar ze eens te bekijken. Want, wat staat er nou eigenlijk?

Voel je daarom vooral uitgenodigd om in de stad rond te kijken en je ogen open te houden voor de opvallend onopvallende witte posters van Etchells. Ze variëren van grappig tot raar en provocerend tot nietszeggend. En dat maakt het een leuke speurtocht.

SPRING heeft een aantal bloggers uitgenodigd om over hun ervaringen te schrijven tijdens het festival.