Samenzwering
door Kimberly Krul

Een blog schrijven zonder spoilers over een #visualarts installatie blijkt heel lastig. Maar ik ga niets verklappen, want dit moet je zelf ervaren. Kan ik dan geen klein tipje van de sluier geven? Dat kan ik. Een klein verleidelijk tipje.

We komen aangelopen. Buiten staat een groepje mensen voor een grote witte muur, waar met koeienletter SPRING op staat. Volgens mij zitten we goed. Er wordt ons gevraagd of we kaartjes hebben en vervolgens wie van de twee als eerste naar binnen wil. Mijn vriend en ik kijken elkaar aan.
“Moeten we alleen?!”
Er wordt geknikt. “Ik ga wel eerst.” Zeg ik dapper, maar we moeten nog even wachten. Er is namelijk nog iemand binnen. We hebben ruim 10 minuten, dus gaan we een ijsje halen. (Niet relevant, wel leuk om even te vertellen.) We komen terug en zien hoe een vrouw naar buiten komt. Ze probeert zichtbaar haar enthousiasme te verbergen.
“Ik begrijp nu wat je bedoelt.” Zegt ze samenzweerderig tegen haar vriendin. De vriendin glimlacht samenzweerderig terug. Ze kijken ons aan. Er wordt niets gezegd. Het mysterie rondom deze installatie wordt alleen maar versterkt. En nu moet ik.

“Zien we elkaar nog? Daar binnen?” vraagt mijn vriend aan de mevrouw van de kaartjes.
“Ik zou maar afscheid nemen als ik jullie was.” Grapt de mevrouw. We lachen wat twijfelachtig en ik voel in mijn buik gezonde spanning ontstaan. Dan loop ik naar de grote witte deur. Achter de deur hoor ik een geluid, maar ik kan het niet plaatsen. Een soort gegons. Nog voor ik er de vinger op kan leggen, wordt de deur wordt voor me open gedaan en stap ik met vlinders in mijn buik naar binnen.

Tien minuten later stap ik naar buiten. Ik probeer zichtbaar mijn enthousiasme te verbergen. De mevrouw van de kaartjes en ik delen een samenzweerderige blik.
“Wauw.” Zeg ik. Mijn vriend kijkt ietwat angstig. “Dit moet je meemaken.” Vertrouw ik hem toe, terwijl de kaartjes mevrouw hem voor gaat naar de witte deur. Het ongedefinieerde geluid glipt even naar buiten terwijl mijn vriend naar binnen stap. Ik blijf achter met de mevrouw van de kaartjes, terwijl er groepjes mensen aan komen wandelen. Ik moet me inhouden ze niet uitgebreid te vertellen over wat ik zojuist heb meegemaakt. Ik zeg niets. Mijn vriend stapt tien minuten later naar buiten. We delen een blik. We zeggen niets. We kijken naar de rest van de bezoekers. Die kijken een beetje angstig terug. We glimlachen naar elkaar en praten de hele weg terug in geuren en kleuren over deze installatie.

SPRING heeft een aantal bloggers uitgenodigd om over hun ervaringen te schrijven tijdens het festival.