Lekker makkelijk
door Kimberly Krul

Five Easy Pieces, noemt Milo Rau zijn voorstelling. “Easy Pieces”, of te wel: “Makkelijke Stukjes”.  Als je leest dat de voorstelling gespeeld wordt door kinderen, denk je misschien, “ach wat leuk”. Lees je vervolgens dat het over Marc Dutroux gaat - you know who - dan denk je er misschien minder makkelijk over.

En toch krijgt Milo Rau het voor elkaar om het onschuldige, kinderlijke spel in leven te laten in een voorstelling met zo’n beladen onderwerp. De kindacteurs zijn zichzelf wanneer ze allemaal een rol mogen kiezen. De rol van Dutroux wordt door de enige volwassen gespeeld, die tevens als on stage regisseur optreedt. Door middel van een camera en een microfoon bootsen ze waargebeurde situaties na. Ook wel “re-enactment” genoemd. Het is interessant hoe de re-enactments onderbroken worden door korte momenten van humor, waarin de kinderen even zichzelf lijken te zijn. Ze ontvangen regie aanwijzingen of willen even niet meewerken. Het is moeilijk te zeggen of dit echt was, of scripted.

En dat creëert meteen het spanningsveld van deze voorstelling. De kinderen kruipen in de rol van bestaande volwassenen. Mensen die in en rondom de situatie van Dutroux een rol hebben gespeeld. Maar ook in de rol van de slachtoffers. Ze spelen dit rustig, serieus en geconcentreerd. Alleen wanneer ze onderbroken worden door de regisseur verschijnt er een speelse glimlach op de gezichten van de kinderen. Een minuut later zitten ze weer in hun rol. Scène na scène werkt de voorstelling toe naar een voelbare climax. Het publiek wacht huiverend op een moment waarop de regisseur de boel weer stil legt.

Dit spelen met theaterconventies en het naspelen van waargebeurde situaties, geeft een bijna voyeuristisch gevoel. We krijgen situaties te zien die letterlijk achter gesloten deuren hebben plaatsgevonden. We krijgen mensen te zien die destijds geen stem hadden, of nooit meer zullen hebben. Door kindacteurs te gebruiken wordt de situatie nog wranger dan het ooit in de media is ge(re)presenteerd. De parallel tussen het manipulatieve gedrag van Dutroux en de sturing van de regisseur is snel gelegd, net als de onschuld en kinderlijke weerstand vanuit de kinderen. Toch heb ik niet het idee gehad naar “kindertheater” gekeken te hebben. Het is weldegelijk een volwassen stuk, dat zeker door de afwisseling met humor niet te zwaar wordt. Een must see voor iedereen die een knap staaltje acteerwerk van kinderen wil zien en niet terugdeinst voor onconventionele onderwerpen.

SPRING heeft een aantal bloggers uitgenodigd om over hun ervaringen te schrijven tijdens het festival.