INVEST! LUXURY! PROFIT! SUCCESS! ENLARGE! BENEFIT! WINNER!
door Ingrid de Rond

Onwennig wiebel ik op mijn stoel. Blijkbaar is dit geen voorstelling om veilig vanaf de zijlijn te bekijken. Toen ik de blauwe zaal van de stadsschouwburg binnenliep was er een man in een zwart pak op me afgestapt. “Would you like to follow me?”, had hij gevraagd. Ik twijfelde, maar hij had mijn arm al vast. Nu zit ik hier op een podium aan een lange conferentietafel, tussen de acteurs en de andere bezoekers, waarvan het merendeel ook wiebelt.

Een vrouw in een zwarte jurk heet ons welkom bij deze boardmeeting, waarin - benadrukt ze -  véél op het spel staat. Ze lacht, of grijnst, of iets daar tussenin. Haar twee medespelers doen hetzelfde. Al gauw verandert het welkomstwoord in een ritmische opsomming van getallen en wiskundige symbolen. “Twentyfour! Twentyfour! Twentyfour! Twentyfour! Plus! Minus! Six! Six! Six! Six! Six! Six! Thhhooouuusssaannnndddd!” Het verleidelijke enthousiasme is abrupt omgeslagen in een obsessief fanatisme. “Tax! Profit! Invest! Luxury! Success! Enlarge! Benefit! Cash! Winner! Winner! Winner! Winner! Winner! winner!”

Alle verbale en non-verbale aspecten die een boardmeeting mogelijkerwijs met zich mee kan brengen worden ons van dichtbij getoond en tot in het waanzinnige uitgebuit, zonder dat er ook maar één woord aan de daadwerkelijke inhoud van de meeting wordt verspild. We zien bezwerende iPhone’s, een strijd van pennengekras, een scheuren, versnipperen en rondgooien van papieren. We worden deelgenoot van een kansloterij en raken gehypnotiseerd door de repetitieve stroom van platitudes die ons van zo dichtbij en zo fanatiek in het gezicht wordt geworpen, dat we geen andere keuze lijken te hebben dan gewoonweg mee te doen. Ineens hoor ik mijzelf scanderen: “Now - I - Start - To - Build - My - Happiness!”

Hier zitten we dan. Op het podium van de bureaucratische logica, waarin boardmembers gereduceerd zijn tot calculerende machines die de waarheid van hun calculaties opdringen aan iedereen die hen omringt. Hier zit ik dan, uitbundig te schreeuwen op een vergadering waarvan de inhoud en het doel mij totaal onduidelijk zijn. De absurditeit die dit met zich meebrengt wordt pijnlijk voelbaar. Na een half uur vergaderen is iedere performer nog slechts een doorgedraaid restant van zichzelf, een monsterlijke presentie. Totdat het licht dooft en de glimlach terugkeert. “Thank you, thank you for coming”.

SPRING heeft een aantal bloggers uitgenodigd om over hun ervaringen te schrijven tijdens het festival.