The Family: elk huisje heeft zijn kruisje
door Salomé Barnhoorn

In de Paardenkathedraal vindt op een bijzonder zonnige Culture Zondag de hele middag een interessante voorstelling plaats. De Paardenkathedraal is het decor van een openbare repetitie voor het nieuwe theaterstuk van Theater Utrecht; The Family dat geregisseerd wordt door Casper Vandeputte en uit vier delen bestaat. Aankomende vrijdag gaat deel 1 in première. Tijdens SPRING gaat deel 4 in première, maar kun je de hele serie ook als het ware binge-watchen!

Als ik naar binnen loop is Casper net begonnen met zijn uitleg. The Family gaat over een familie, die bungelt aan de onderkant van de samenleving, bestaande uit twee broers, hun zusje en de vriendin van een van de broers. Ze wonen met zijn allen in een afbraakpand en vechten tegen de realiteit van het dagelijks leven die langzaam aan hen opdringt. Het idee van deze serie vind ik erg interessant. Iedere ‘aflevering’ van de serie wordt in drie weken in elkaar gezet, vertelt Casper. Vaak zit in theater overal al een idee of een reden achter. Hier is dat niet zo. De ideeën ontstaan spontaan. The Family werd in 1973 voor het eerst opgevoerd onder regie van Lodewijk de Boer. Destijds was het ook al een serie van vier delen en een regelrechte hit door de tegenstrijdigheid met het klassieke theater dat toen vooral te zien was.

Dan begint de repetitie. Een soort overheidsambtenaar komt geld eisen bij een van de broers. Dat gaat niet erg liefkozend en er ontstaat een knallende ruzie bovenop een busje terwijl de broer de ambtenaar bedreigd met een zwaard. Opeens komt er een waterval naar beneden voor de deur van de Paardenkathedraal. “Oeps”, roepen de technici. Die stond nog geprogrammeerd voor het begin van de scene. De ambtenaar moest namelijk met regen opkomen. Vervolgens gaat de scene weer gewoon verder.
Er komt er een derde karakter het podium op. Het is het zusje. Eigenlijk komt ze erop gereden op een klein karretje.  De broer verdwijnt van het toneel en de sfeer op het podium verandert; we zitten opeens in een verleidingsscene tussen het meisje en de ambtenaar! Onverwachts begint er een muziekstuk en zien we een verleidingsdans. De broers komen terug en betrappen de ambtenaar met hun zusje. Tot dit moment onderbreekt Casper erg weinig en doen ze alleen wat kleine dingen opnieuw. De scene met de broers en de ambtenaar die volgt wordt wel vaak onderbroken en zelfs nog helemaal aangepast. Dit zijn momenten dat je goed naar het geheel gaat kijken. De outfits van de twee broers en het zusje op het toneel zijn nogal extravagant. Een van de broers heeft een tas op zijn hoofd, het zusje heeft een roze pluisvestje aan met een rood sportbroekje. Het leuke is dat het publiek ook wordt meegenomen in beslissingen. Er wordt gevraagd of ze het leuk vinden als een van de spelers het publiek in komt lopen. Er wordt gereageerd met wat gelach en instemmend gemompel.

Aangezien je deze middag gewoon in en uit kan lopen, lopen er soms  wat mensen weg. Waarschijnlijk om een ander programma onderdeel te zien van de Culturele Zondag. Ook komen er mensen binnen en gaan gefascineerd in het publiek zitten. Het is een vrijblijvende repetitie. Theater Utrecht wil een huiselijke sfeer creëren en geeft dan ook aan dat je gewoon zelf wat drinken of eten mag pakken. Casper praat tegen de acteurs alsof het publiek er niet bij is en hierdoor heb je het gevoel dat je meekijkt bij een echte repetitie. Hij loopt van links naar rechts in de zaal om scènes vanuit verschillende hoeken te bekijken. Op een of andere manier voel je daardoor je als kijker juist erg betrokken en dichtbij staan. De scène hoeft niet perfect te zijn. Het creëert een open sfeer, wat volgens mij precies past bij het idee van deze serie. Ik ben erg benieuwd naar de première!