De supermannen vliegen uit
door Eva van der Laan

Blauwe pakjes, rode sokken en een cape. Niet de kledij van het dagelijkse winkelpubliek van Utrecht. Vrijdagmiddag was dat wel anders. De Blue Tired Heroes van Massimo Furlan namen de stad over en verraste de inwoners van Utrecht.

De supermannen vliegen de Stadsschouwburg Utrecht uit en trekken direct de aandacht van een enorme groep mensen. De mannen in blauwe pakjes lopen langzaam netjes achter elkaar aan in een rijtje. Een aantal studenten die bij de groep horen sluiten aan en maken het rijtje langer. Na een kleine wandeling stoppen de supermannen en poseren ze bij een prullenbak. Er ontstaat geroezemoes. “Waarom stoppen ze? Wat gaan ze doen?” klinkt het onderling. De groep meegelopen mensen verzamelen zich om de supermannen heen. Nieuwsgierig als de mens is probeert de groep over elkaar heen te kijken om een blik te kunnen vangen van wat er speelt rondom de prullenbak. Na een aantal minuten stil gestaan te hebben, staan de supermannen op uit hun pose en lopen verder. Wederom langzaam, maar in een net rijtje.

Door de Voorstraat en richting de Neude. Vrolijke mensen op terrassen kijken op, mensen in winkels laten de prijskaartjes even zitten om uit het raam te kijken en passerende Utrechters kijken nog een keertje over hun schouder. Zeven supermannen. Middenin de stad. Zoiets zie je niet dagelijks. Ze poseren bij een muur, bij een winkel en dan op de Neude. Er vormt een grote halve cirkel om de supermannen heen van publiek dat geïnteresseerd afwacht wat er gaat volgen. De zeven supermannen poseren op de Neude, niet staand of zittend, maar liggend. Een man uit het publiek gaat erbij liggen en daarna volgt ook een klein kindje dat mee wilt doen. Zeven oudere mannen in blauwe pakjes en een cape, liggend op de Neude. De reacties uit het publiek zijn geweldig.

Na de Neude volgt het Stadhuisplein. Wederom blijkt het dat mensen het leuk vinden om deel te nemen aan de performance. “Is dit kunst?” hoor ik een passerende jongen zeggen tegen zijn vriend. De supermannen liggen over elkaar heen op een bankje en een man uit het publiek gaat naast hen liggen. De mensen die al sinds het begin de route meelopen hebben onderhand waarschijnlijk al tientallen foto’s gemaakt. Iedere pose is weer anders. Iedere foto is weer anders. Ieder moment en iedere superman is weer anders. Het blijft fascinerend om naar te kijken.

Op de terugweg naar Stadsschouwburg Utrecht brengen de supermannen een bezoekje aan een kapsalon. De één neemt plaats in de kapstoel en de ander leunt tegen hem aan. Het ene blauwe pakje kijkt naar de scharen in een bakje en de ander staat achter de kapper. Passerende mensen kijken uit nieuwsgierigheid maar verward naar binnen. Sommigen stoppen even, kijken elkaar dan verrast aan en lopen weer verder. De mannen in blauwe pakjes met rode sokken blijven de aandacht trekken, de hele route lang. De Blue Tired Heroes verrassen je en blijven je verrassen.

SPRING heeft een aantal bloggers uitgenodigd om over hun ervaringen te schrijven tijdens het festival.

c: Francoise Bolechowski