Dans, licht en muziek ontmoeten elkaar in tijd en ruimte
door Ingrid de Rond

Vijf figuren, vijf contouren van lijven met daarachter een flikkerende stroboscoop die recht in de ogen van het publiek knippert. Dan: geluid. Woorden, gesis, maar alles door elkaar. Wat er concreet gezegd wordt is niet traceerbaar. Stilte. Ik weet niet goed waar te kijken, de stroboscoop ontregelt mijn zicht. Het publiek loopt nog steeds binnen, de rode stoelen van de stadsschouwburg raken langzaam gevuld.

Plots klinkt er muziek. Het licht gaat aan. Even kunnen we het toneel helder zien. De vijf figuren op de voorgrond zien er allemaal anders uit, ze praten onverstaanbaar in hun microfoons. Daarachter staan de muzikanten: het Ictus Ensemble. Het wordt weer donker. Langzaam gaat een spotlight over alle figuren op het podium. Nu kunnen we hen één voor één bekijken: het meisje met de zwarte krullen, de jongen met de wolken op zijn legging, de man achter de synthesizer, de fluitiste met het opgestoken haar. De figuren op de voorgrond rennen weg. Ze dansen. Hoe uiteenlopend hun bewegingen ook zijn, ze hebben een aantal dingen gemeen: de snelheid en grootsheid van hun acties, de waanzinnigheid en driftmatigheid van hun handelingen. De bewegingen zijn strak en energiek en lijken zich te onttrekken aan iedere logica. We horen hoge, snelle geluiden die - net als de dansers - van het ene op het andere moment verspringen. Het is alleszins een rijk en opzwepend geheel.

Tijdens CONCRETE ontmoeten dans, licht en muziek elkaar in tijd en ruimte. Het publiek wordt ooggetuige van een universeel spel van elementen die elkaar kruisen en beïnvloeden, maar die nooit volledig in elkaar oplossen. Dit is geen voorstelling waarin alles vervloeit, waarin de roes hoogtij viert en waarin ieder afzonderlijk element het aflegt tegen het grotere geheel. Nee, het is precies de spanning tussen het individuele en het collectieve die hier op het spel lijkt te staan - een spel dat vol ernst en gejaagde precisie gespeeld wordt.

Dansers die hard het toneel over rennen om dan weer stil te blijven liggen. Lichamen die de verbinding aangaan om zich vervolgens weer los te rukken uit die collectiviteit. De spanning tussen de roes - die voortdurend wordt opgezocht - en het steeds weer doorbreken van die roes door de ontwrichting van de gecreëerde sfeer. Soms overwint de ene pool: dan is er plots enkel de xylofoon, enkel de jongen in de skinny jeans of enkel de roodheid van het licht. Maar dat alles zonder dat het ene medium daarin volledig ondergeschikt wordt gemaakt aan het andere, zonder dat de concrete, individuele presentie van elk onderdeel van de voorstelling teniet wordt gedaan.

CONCRETE voelt als een bezeten machtsstrijd tussen de roes en de helderheid, het totale en het individuele, het abstracte en het concrete. Tot plots de beweging stopt, het geluid verstilt, het licht dooft en we ons verschrokken verwonderen wat we in hemelsnaam zojuist hebben meegemaakt.

SPRING heeft een aantal bloggers uitgenodigd om over hun ervaringen te schrijven tijdens het festival.