Als ik Angolees zou zijn..
door Lisette van Liefde voor Theater

Een uur voor aanvang van de voorstelling ontmoet ik Nástio Mosquito kort die fluitend aan komt fietsen. Mede daardoor en zijn omhoogstaande rastahaar en bril komt hij over als een relaxte, artistieke en charmante man. Eenmaal op het podium leren we een man kennen die niets te verliezen lijkt te hebben, vol lef, talent en een dosis waanzinnigheid. Een man die ons bewustzijn over het huidige politieke klimaat en de maatschappij weet te prikkelen.

Nástio Mosquito blaast ons in onze theaterstoelen achterover tijdens zijn eenmansvoorstelling S.E.F.A. (Se Eu Fosse Angolano) in de grote zaal van Theater Kikker. Gedurende de voorstelling krijgen we op een groot beeldscherm commerciële, educatieve, politieke en humoristische beelden en fragmenten te zien zoals die van Tellsell reclames, voortplantende dieren, Poetin en Amerikaanse beauty pageants. Het ziet er geknipt en experimenteel uit, maar het zijn stuk voor stuk krachtige fragmenten die in je hoofd blijven hangen.

Daar overheen, op het beeldscherm, worden korte betogen geprojecteerd en klinkt luide experimentele, moderne muziek met traditionele Angolese musicale invloeden. Mosquito begeleidt de videobeelden en muziek met Portugese bekentenissen over het leven en liefde. Dit is echt goede muziek. Toch raak ik enigszins geïntimideerd door zijn beledigende uitspraken jegens het vrouwelijke geslacht gecombineerd met zijn wilde performance, grofheid en luide muziek.

De betogen en monologen worden grappig, verhelderend maar ook schokkend gepresenteerd. Hij informeert ons hoe hij bijna het continent Amerika en Europa kocht. Een absurd idee misschien, maar ooit werden deze bizarre onderhandelingen als normaal gezien. Blikkend op het huidige economische en politieke klimaat in het Westen en dit voorbeeld van het omgekeerde kolonialisme doet ons realiseren dat de rollen nu eigenlijk zijn omgedraaid. Zo springt hij speels om met het oproepen van zware politieke, racistische en maatschappelijke onderwerpen. Hoewel je misschien niet gelijk begrijpt wat je zojuist hebt gezien.

De laatste combinatie aan beelden van geknipte kusscènes uit Hollywood films geeft het publiek een vertederend gevoel maar pas na de voorstelling, tijdens de Bar Talk, realiseren velen van ons dat deze Hollywood acteurs allemaal blank zijn. Door halverwege de voorstelling kort te pauzeren om het publiek voor de komst te bedanken en door na de laatste scène geen applaus in ontvangst te nemen, laat Mosquito zien dat hij als kunstenaar en activist bij ons was. Dit is een voorstelling om nader over te discussiëren en bij stil te staan voordat je de schouwburg uitloopt.

SPRING heeft een aantal bloggers uitgenodigd om over hun ervaringen te schrijven tijdens het festival.